Eser, bizi derin bir keder anına sürüklüyor; sahne, yüzü kederle dolu, koyu mavi bir elbise giymiş bir kadın tarafından yönetiliyor. Cansız bir figürü kucaklıyor, solgun bedeni, onları gölge gibi saran karanlık, donuk arka planla tezat oluşturuyor. Sanatçının ışık ve gölgeyi, özellikle figürlerin etrafında ustaca kullanması, sahnenin duygusal ağırlığını yoğunlaştırarak izleyiciyi yas ve düşünce dolu bir alana çekiyor.