Το τοπίο ξεδιπλώνεται, σαν μια ταπισερί υφασμένη με λεπτές αποχρώσεις του πράσινου, της ώχρας και του σιωπηλού μπλε του ουρανού. Είναι μια σκηνή αγροτικής γαλήνης, όπου οι απαλές πινελιές αιχμαλωτίζουν μια στιγμή αναρτημένη στο χρόνο. Το μάτι ταξιδεύει σε ένα προσκήνιο ψηλών, κυματιστών γρασιδιών, όπου μερικές απαλές αγελάδες βοσκούν ειρηνικά, οι μορφές τους αποδίδονται με όμορφη απλότητα.

Η σύνθεση είναι αγκυρωμένη από τη μακρινή, θολή σιλουέτα αυτού που φαίνεται να είναι μια πόλη, ίσως η ίδια η Ρουέν, της οποίας τα κωδωνοστάσια διακρίνονται μετά βίας στον ορίζοντα, προσθέτοντας ένα ανθρώπινο στοιχείο σε αυτή την αλλιώς ατίθαση θέα. Ένα ελικοειδές ποτάμι διασχίζει το τοπίο, αντανακλώντας το απαλό φως του ουρανού, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και έκτασης. Η τεχνική του καλλιτέχνη, που χρησιμοποιεί ορατές πινελιές και μια περιορισμένη παλέτα, συμβάλλει στον συναισθηματικό αντίκτυπο του έργου, μεταδίδοντας μια αίσθηση ηρεμίας και την ομορφιά μιας απλής, καθημερινής ζωής.