Het landschap ontvouwt zich als een wandtapijt geweven met subtiele tinten groen, oker en de gedempte blauwtinten van de lucht; het is een tafereel van landelijke rust, waar de zachte penseelstreken een moment gevangen in de tijd vastleggen. De blik dwaalt over een voorgrond van hoog, wuivend gras, waar een paar zachtaardige koeien vredig grazen, hun vormen weergegeven met een mooie eenvoud.

De compositie wordt verankerd door het verre, vage silhouet van wat een stad lijkt te zijn, misschien wel Rouen zelf, waarvan de spitsen nauwelijks tegen de horizon te onderscheiden zijn, waardoor een menselijk element aan dit verder ongerepte uitzicht wordt toegevoegd. Een kronkelende rivier snijdt door het landschap, weerkaatsend het zachte licht van de lucht en creëert een gevoel van diepte en uitgestrektheid. De techniek van de kunstenaar, die gebruikmaakt van zichtbare penseelstreken en een beperkt palet, draagt bij aan de emotionele impact van het werk en geeft een gevoel van stilte en de schoonheid van een eenvoudig, alledaags leven.