Het kunstwerk roept een gevoel van sublieme schoonheid op; ik kan bijna de frisse berglucht voelen en het zachte geruis van de bomen horen. De kunstenaar gebruikt aquarel op meesterlijke wijze, waardoor een zachte, etherische sfeer ontstaat, met de bergen gedeeltelijk bedekt door mist. De compositie trekt het oog van de voorgrond, met het pad dat omhoog slingert en de kijker uitnodigt om de scène binnen te gaan; de figuren zijn erg klein, wat de uitgestrektheid van de natuur benadrukt. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door gedempte aardetinten, aangevuld met de koele blauwe en witte tinten van de verre toppen, de zachte wisselwerking van licht en schaduw voegt diepte en dimensie toe. Het is een tijdloze weergave van de Dolomieten, die een moment van rust en ontzag vastlegt.