De scène ontvouwt zich met een fascinerende eenvoud, een tropische idylle weergegeven in de kenmerkende stijl van Gauguin. Een bescheiden woning, waarvan het dak is gebouwd van natuurlijke materialen, nestelt zich tussen weelderig gebladerte. De compositie wordt verdeeld door de stammen van hoge bomen, waarvan de takken een groen bladerdak vormen boven de figuren beneden. De figuren, Polynesische vrouwen, worden vastgelegd in stille momenten: sommigen zitten, hun vormen verzacht door het gevlekte licht; anderen staan, gehuld in levendige stoffen die kleuraccenten toevoegen tegen de aardetinten. De hele scène is doordrongen van een gevoel van sereniteit; een glimp van een leven geleefd in harmonie met de natuur.