De scène speelt zich af op een regenachtige middag; de lucht is doordrenkt van de vochtigheid van de Seine. Het schilderij vangt een bruisend Parijs stadsgezicht, gedomineerd door de elegante bogen van een brug. De penseelstreken, los en gestructureerd, geven de indruk van beweging en de glinsterende reflecties op de natte kasseien. De gebouwen langs de brug worden weergegeven in zachte, gedempte kleuren, met hints van rood en oker die warmte toevoegen te midden van de koele, grijze tinten van de lucht en het water.

De compositie trekt het oog langs de brug, vol koetsen, voetgangers die schuilen onder paraplu's en de vage suggestie van paardenkoetsen. Het gebruik van licht en schaduw is meesterlijk en creëert een gevoel van diepte en sfeer. De techniek van de kunstenaar, die doet denken aan het impressionisme, richt zich op het vastleggen van de vluchtige effecten van licht en weer. Het is een momentopname van een moment in de tijd, een getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om de essentie van een scène op het doek te vertalen.