Het schilderij dompelt ons onder in een stormachtige scène bij een haveningang; de zee, een kokende ketel van schuimende golven, domineert de compositie. Een klein zeilschip vecht tegen de elementen, zijn zeilen worstelen tegen de wind. Rechts biedt een bakstenen structuur, mogelijk een verdedigingsmuur of een pier, een scherp contrast met de rauwe kracht van de zee. Figuren, klein maar vastberaden, beklimmen een steile trap en zoeken beschutting tegen de storm.

De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een palet van gedempte grijzen, bruinen en blauwen, waardoor de sombere stemming van de scène perfect wordt vastgelegd. De penseelstreken, hoewel niet overdreven gedetailleerd, geven een gevoel van beweging en de rauwe energie van wind en water weer. De compositie is dynamisch en trekt de blik van de woelige zee naar de figuren die op de trappen worstelen; het is een visuele vertelling van menselijke veerkracht tegen de woede van de natuur. Het roept een gevoel van kwetsbaarheid op en de tijdloze strijd van de mensheid tegen de elementen, een thema dat veel voorkomt in de romantische kunst.