Ο πίνακας μας βυθίζει σε μια θυελλώδη σκηνή στην είσοδο ενός λιμανιού. Η θάλασσα, ένα βράζον καζάνι από αφρώδη κύματα, κυριαρχεί στη σύνθεση. Ένα μικρό ιστιοφόρο πλοίο παλεύει με τα στοιχεία, τα πανιά του καταπονούνται από τον άνεμο. Στα δεξιά, μια τούβλινη κατασκευή, πιθανώς αμυντικός τοίχος ή αποβάθρα, παρέχει μια έντονη αντίθεση με την ωμή δύναμη της θάλασσας. Μορφές, μικρές αλλά αποφασισμένες, ανεβαίνουν μια απότομη σκάλα, αναζητώντας καταφύγιο από την καταιγίδα.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία μια παλέτα από σιωπηλά γκρι, καφέ και μπλε, αποτυπώνοντας τέλεια τη ζοφερή διάθεση της σκηνής. Η πινελιά, αν και όχι υπερβολικά λεπτομερής, μεταφέρει την αίσθηση της κίνησης και την ωμή ενέργεια του ανέμου και του νερού. Η σύνθεση είναι δυναμική, τραβώντας το βλέμμα από την ταραγμένη θάλασσα στις μορφές που παλεύουν στα σκαλοπάτια. Είναι μια οπτική αφήγηση της ανθρώπινης ανθεκτικότητας απέναντι στην οργή της φύσης. Προκαλεί μια αίσθηση ευπάθειας και τον διαχρονικό αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στα στοιχεία, ένα θέμα που επικρατεί στη ρομαντική τέχνη.