Αυτή η εκφραστική σκηνή αποτυπώνει ένα ήρεμο πρωινό δίπλα σε ένα άγαλμα του Ερρίκου Δ΄, λουσμένο στο απαλό φως του πρωινού ήλιου. Οι πινελιές του καλλιτέχνη αποκαλύπτουν μια λεπτή αλληλεπίδραση απαλών παστέλ τόνων—απαλά καφέ, τρυφερά ροζ και ψυχρά μπλε—που ζωντανεύουν τα γυμνά δέντρα και την ήσυχη πλατεία. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από τις συσσωρευμένες φιγούρες στο κάτω μέρος, γεμάτες διακριτική κίνηση και κοινωνική αλληλεπίδραση, προς το άγαλμα που στέκεται περήφανα στο βάθρο του, πλαισιωμένο από έναν περίπλοκο ιστό γυμνών κλαδιών.

Ο πίνακας παλλόμενος με έναν ήσυχο ρυθμό· οι υφασμάτινες πινελιές δημιουργούν μια λαμπερή ατμόσφαιρα, σαν το πρωινό φως να χορεύει πάνω στα λιθόστρωτα και το ομιχλώδες φόντο. Η διακριτική αντίθεση μεταξύ του συμπαγούς μνημείου και του αέρινου, σχεδόν αιθέριου περιβάλλοντος προκαλεί μια στοχαστική διάθεση, προσκαλώντας σε προβληματισμό για τη ροή του χρόνου και την αδιάλειπτη παρουσία της ιστορίας στη μέση της καθημερινής ζωής. Ζωγραφισμένο το 1902, αυτό το έργο αντανακλά το ενδιαφέρον των ιμπρεσιονιστών να αιχμαλωτίσουν τις στιγμές της αστικής ζωής και την εφήμερη ομορφιά της φύσης.