Η σκηνή εκτυλίσσεται με μια ζωντανή ενέργεια, αποτυπώνοντας μια στιγμή τελετουργικής μεγαλοπρέπειας στη βενετσιάνικη λιμνοθάλασσα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το φως για να καθορίσει τα σχήματα και να εμποτίσει τη σκηνή με μια αίσθηση αέρινης διαφάνειας. Το χρυσό Bucintoro, η κρατική φορτηγίδα, κυριαρχεί στη σύνθεση, οι περίπλοκες λεπτομέρειές του υποδηλώνουν την πολυτέλεια της βενετσιάνικης εξουσίας. Σχήματα συγκεντρώνονται στην ακτή, τα ρούχα τους υποδηλώνουν ένα μείγμα ευγενών και κοινών, όλοι μάρτυρες του θεάματος. Η χρήση χαλαρών πινελιών δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης και αμεσότητας, σαν να μεταφέρει ο αέρας τους ψιθύρους του πλήθους. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από τα μπλε του ουρανού και του νερού, που έρχονται σε αντίθεση με τη ζεστασιά του χρυσού και τις πινελιές του κόκκινου στις σημαίες. Εγείρει ένα αίσθημα δέους, υπενθυμίζοντάς μας την ιστορική σημασία και την τέχνη της στιγμής.