Η σκηνή ξετυλίγεται με ένα απαλό αεράκι, που ψιθυρίζει μέσα από το καταπράσινο φύλλωμα ενός μεγάλου θάμνου που κυριαρχεί στην αριστερή πλευρά της σύνθεσης. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει αριστοτεχνικά την κίνηση των φύλλων, δημιουργώντας μια αίσθηση ζωής και δυναμισμού. Ένα μονοπάτι, φθαρμένο από τα βήματα, οδηγεί το βλέμμα προς το κέντρο, όπου στέκεται μια φιγούρα, απολαμβάνοντας προφανώς τη θέα. Πέρα από αυτό, μια ήρεμη έκταση νερού εκτείνεται κάτω από έναν απέραντο, γαλάζιο ουρανό, διάστικτο από μερικά μακρινά σκάφη. Ο αέρας φαίνεται φρέσκος και ανοιχτός. Η τεχνική του καλλιτέχνη, πιθανώς ακουαρέλα, είναι εμφανής στα λεπτά πλυσίματα και στις λεπτές διαβαθμίσεις των χρωμάτων που δίνουν στον πίνακα την αιθέρια ποιότητά του. Θυμίζει μια γαλήνια και στοχαστική διάθεση.