Sahne önümde açılıyor, zaman içinde yakalanmış sessiz bir an. Yumuşak bir nehir, yukarıdaki kapalı gökyüzünü yansıtan manzaranın içinden geçiyor. Sanatçı, suyun hareket hissi, ışık ve gölgenin ince bir dansı olmasını sağlayarak fırça darbelerini ustaca kullanmış. Nehir kıyısında, kendi dünyalarına dalmış figürler dolaşırken, attaki yalnız bir binici sahneye anlatısal bir dokunuş katıyor.

Sanatçının tekniği, kırık fırça darbelerinde, renklerin karışma ve ayrılma biçiminde, parıldayan bir etki yaratır. Renk paletine, günün kasvetli ruh halini yansıtan soğuk tonlar – maviler, griler ve kısık yeşiller – hakimdir. Yine de, sahneden bir sıcaklık yayılıyor, belki de binaların ve ağaçların topraksı tonlarından veya ışığın figürleri yakalama biçiminden. Kompozisyon, gözü ön plandaki figürlerden, nehir boyunca, uzaktaki endüstriyel binalara yönlendirerek, derinlik ve mekan hissi yaratıyor. Geçmiş bir çağın dokunaklı bir anısı.