Bu duygusal sahne, gondolda dolu insanlarla sakin bir anı yakalar; yavaşça bahçelerin önünde süzülürler, nazik bir gökyüzü altında. Dal yapraklarının yumuşak hışırtısını, su damlalarının sesiyle birleştirirsiniz; gondolcu, dar bir kanaldan ustaca teknenin rotasını çizer, zengin sonbahar renklerinde kalın ve dokulu yapraklarla çevrilidir—altın sarısı, sıcak kırmızılar ve ince morlar. Sanatçının ince fırça darbeleri su yüzeyinde parıldayan bir etki yaratır; yansımalar ve hareket arasında gidip gelir, bakışınızı kompozisyon boyunca yönlendirir.

Kompozisyon, insan varlığı ile doğanın dingin görkemini dengeler; canlı renkli giysiler giymiş figürler sessizce sohbet eder ve soğuk doğal ortamda sosyal bir sıcaklık katar. Bahçenin taş korkuluğu ve heykelleri sahneye klasik bir zarafet getirirken, ağaçlar yukarı doğru uzanır ve alabildiğine değişen gökyüzü ışığını kucaklar. Renk paleti kısıtlı ama canlıdır ve sizi huzurlu bir Venedik öğleden sonrasına götürür; doğanın geçici güzellikleri arasında zamansız bir dinginlik ve keyif hali uyandırır. Neredeyse fısıltıları ve yavaşça hareket eden kürek seslerini havada duyabiliyormuşsunuz gibi samimi bir çekiciliği var.