Eser, Fausto'nun hikâyesinden canlı bir sahne sunarak ilgi çekici bir gerilim anını yakalamaktadır. Ön planda, diabolik figür Méphistophélès'i, önünde saygıyla duran bir gençle etkileşimde buluyoruz. İfadeleri arasındaki tezat, büyüleyici bir diyalog oluşturuyor: genç hem hevesli hem de tedirgin görünerek, baştan çıkarmanın masumiyetini ve cazibesini personify ediyor. Méphistophélès'in, elbise için süslü giysilere sarınmış olan figürü güven ve kurnazlık yayıyor. Arkalarında zengin dokular ve detaylarla süslenmiş bir arka plan, sahnenin atmosferini artırarak; kalın perdeler ve dekoratif unsurlar, imtiyazlar ve ahlaki karmaşıklıklarla dolu bir dünyanın ipuçlarını veriyor.

Kompozisyon son derece dengeli; karakterler, hem ihtişam hem de kısıtlamayı çağrıştıran mimari öğelere karşı yerleştirilmiş. Renk paleti sıcaklık ipuçları ile derin, zengin tonlara yöneliyor — yer tonlarının karışımı, zıt aydınlatmalar ve karanlık gölgelerin karakterleri çerçevelediği bir görünüm sunuyor. Bu, ilgiyi ve huzursuzluğu tetikleyen dinamik bir görsel etkileşim oluşturuyor. Eser, tarihî bir bağlama da sahiptir, çünkü Goethe'nin Fausto'suna dayalıdır ve insan deneyiminin ahlaki çatışmalarıyla iç içe geçmiş niyetler, arzular ve hırs gibi zamansız temaları sergilemektedir. Duygusal etki belirgin; izleyici, baştan çıkma durumunda bir seçimin sonuçlarını düşünmeye bırakılıyor, modern ikilemlerle paralellikler çiziyor. Delacroix'nın gösterimi, hem teknik yeteneğini hem de hikaye sanatına derinlik ve yankı verme yeteneğini vurgular.