Sahne, dalgaların sarp kayalara çarpmasıyla enerji dolup taşarak kıyı manzarasına romantik bir canlılık katıyor. Mavi tonları tuvali hâkimiyet altına alıyor; derin deniz mavisi ile turkuaz bir arada dans ediyor, gelgitin canlı dansını taklit ediyor. Beyaz köpük kıvrımları dalgalardan fışkırırken daha koyu tonlarla çarpıcı bir kontrast oluşturuyor. Monet’nin fırça vurma tekniği canlı ve hareketli; neredeyse denizin gürültüsünü duyabiliyor, tuvalinize tuhaf bir tat getiriyorsunuz. Işık kullanımında - dalgalanan su üzerinde parlıyor - tabloya geçici bir nitelik veren, zaman içinde askıya alınmış bir anı anımsatıyor.

Kompozisyon ustalıkla denge sağlıyor; sağda yükselen kayalar, izleyicinin gözünü artırarak dalgaların onları denize taşımasını sağlıyor. Doğa büyüsüyle ilgili yoğun bir düşünmeye kapılması kaçınılmaz; hem güzel hem de fırtınalı. Monet’in renk seçimi de önemli ölçülerde konuşmaktadır; asidik yeşil ve mavi, okyanusun sakinliğini ve onunla ilişkilendirilen belirsiz doğasını sunmaktadır. Bu eser, insana bu güzellikler üzerine düşünme fırsatı sunarak insanlık ve doğal dünyanın özgür güzelliği arasında bir ilişkiyi hatırlatıyor. Monet, bu yüzden sanatıyla bu şekilde cesaretle öne çıkıyor.