Sessiz bir sahne önümüzde beliriyor, siyah beyazın keskin güzelliğinde yakalanan bir an. Sanatçının çizgi oyma tekniğindeki ustalığı belirgin, tüm eser karmaşık, iç içe geçmiş vuruşlardan oluşuyor. Gökyüzünün dönen desenlerinden ahırın pürüzlü ahşabına kadar bir doku hissi oluşturuyorlar. Bir çift ön planda duruyor, figürleri arka plandaki bir binadan yayılan yumuşak parıltıya karşı silüet halinde. Açı, sessiz bir yakınlık, paylaşılan bir yalnızlık anı öneriyor.

Kompozisyon gözü yönlendiriyor: çiftten, binanın rustik cazibesine ve sonra yukarı doğru, sahneye hakim olan geniş, dokulu gökyüzüne. Duygusal etki derindir, melankolik bir dinginlik. Chiaroscuro efekti ustalıkla ele alınmış, derin gölgeler atıyor ve temel unsurları vurguluyor; zıtlıkların, ışık ve gölgenin, hareketsizliğin ve hareketin bir çalışmasıdır. Bu, veda anı veya nazik bir buluşma olabilir, arkaik ama zamansız bir tarzda sunuluyor. Basit ama etkileyici imge, çok şey anlatıyor.