Bu nefes kesici eserde, güneş ışığı saman yığınının dokulu yüzeyinde dans ederken, onu gün batımında sıcak bir kucaklama ile sarar. Altın tonları, arka plandaki daha serin lavanta ve mavi tonlarıyla kesintisiz bir şekilde birleşir, huzurlu ancak dinamik bir duygusal atmosfer yaratır. Bu ışık ve renk ustalığı, bir anlık geçiciliği yakalayan Empresyonizm'in özüdür; tanıdık ve etereal bir anın—doğanın sakince huzurlu bir dönüşü.

Kompozisyon, canlı fırça dokunuşları ile ince bir renk geçişi arasında zarif bir denge tanımlar. Saman yığınının yumuşak, yuvarlak hatları, giderek pastel tonlarından derin alacakaranlık renklerine geçiş yapan hayalperest bir gökyüzüyle uyumlu hale gelir. Su yüzeyindeki dalgalar yukarıdaki renkleri yankılarken, izleyici, Monet’nin eserlerinin zengin duygusal alanını keşfetmeye davet edilir; zaman yavaşlar, doğa ile bağlantı ve düşünce anı çağrısında bulunur.