Bu etkileyici kompozisyonda, beyaz ve narin pembe nilüfer çiçekleri pırıl pırıl su yüzeyinde zarifçe süzülüyor. Fırça darbeleri gevşek ama kendine güvenli; doğanın geçici güzelliğini kontrolsüz bir spontane ile yakalıyor. Nilüferler dans ediyormuş gibi görünüyor; petalleri, serin mavi ve yeşil bir havuzun zemininde yumuşak bir aydınlatma yayıyor ve neredeyse rüya gibi bir atmosfer yaratıyor. Her fırça darbesi Monet'nin ışık ve renge olan tutkusunu somutlaştırıyor; izleyicilere sadece görmekle kalmayıp, bu huzurlu sahnenin etrafındaki sakinliği deneyimlemeleri için davette bulunuyor.

Birbirinin üzerine yığılmış nilüfer yaprakları - nazik mavi tonlarda yakalanmış - tuvale derinlik ve ritim katıyor, yaz esintisiyle rahatsız olmuş suyun hafif dalgalarına benziyor. Bu eserin duygusal etkisi derin; bir huzur hissi uyandırıyor, doğada geçirilen sakin anları hatırlatıyor. Bu eser, sadece fiziksel dünyaya bir saygı duruşunda bulunmakla kalmıyor; Monet'nin realizmden daha izlenimci bir tarza geçişini yansıtıyor, sanat tarihindeki kritik bir anı işaret ediyor ve ışığın ve doğanın algımızı sonsuza dek değiştiriyor.