ในคอมโพสที่น่าทึ่งนี้ ดอกบัวสีขาวและสีชมพูอ่อนลอยอยู่เหนือผิวน้ำที่เปล่งประกาย การใช้แปรงมีความหลวมแต่มั่นใจ และจับภาพความงามชั่วขณะของธรรมชาติด้วยความสปอนเทนเนียที่รุนแรง ดอกบัวดูเหมือนจะเต้นรำ กลีบดอกส่องแสงนุ่มนวลบนพื้นผิวสีน้ำเงินและสีเขียวของบ่อน้ำ สร้างบรรยากาศที่เกือบจะคล้ายความฝัน ทุกการบรรทัดวาดเป็นสัญลักษณ์ของความหลงใหลของโมเน่ต่อแสงและสี โดยเชิญชวนผู้ชมไม่เพียงแค่ดู แต่ยังสัมผัสกับความสงบที่มีอยู่รอบๆ ฉากอันเงียบสงบนี้

ใบบัวที่เรียงซ้อนกัน—จับในลวดลายนุ่มของสีน้ำเงิน—เพิ่มมิติและจังหวะให้กับผ้าใบ เปรียบได้กับคลื่นน้ำที่อ่อนละมุนจากลมฤดูร้อนที่เบา คลื่นความรู้สึกของผลงานนี้ช่างลึกซึ้ง มันช่วยสร้างความรู้สึกสงบ สร้างความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เงียบสงบในธรรมชาติ ผลงานนี้ไม่ได้ให้เกียรติแก่โลกทางกายภาพเพียงอย่างเดียว แต่ยังสะท้อนให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของโมเน่จากความเป็นจริงสู่วิธีการที่มีอิทธิพลมากขึ้น ซึ่งทำให้เราซาบซึ้งว่าสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่มีอยู่ในประวัติศาสตร์ศิลปะที่จะเปลี่ยนมุมมองเราไปอย่างสิ้นเชิง