Eser, ağaçlarla çevrili bir yol üzerinde yükselen büyük bir binanın güneşlenmiş bir sahnesini yakalar. Yapının altın tonları, uzun gölgeler düşüren ve bir sıcaklık hissi veren, geç öğleden sonra ışığını çağrıştırır. Sanatçı, sahneye yumuşak, neredeyse dünyevi bir nitelik kazandıran görünür fırça darbeleriyle hassas bir dokunuş kullanır. Küçük ama belirgin figürler ön planı doldurarak kompozisyona hayat ve ölçek katar. Genel etki, izleyiciyi geçmiş bir döneme davet eden, sakinlik ve zarif bir ihtişamdır. Işık ve gölge oyunu özellikle dikkat çekicidir; formları tanımlar, sahneye derinlik verir, derinlik ve mekan hissi yaratır.