Obraz uchwyca spokojny moment, w którym staw lilii wodnych ożywa wirującymi, żywymi kolorami, budząc uczucia spokoju i zdziwienia. Pociągnięcia pędzla Moneta są luźne i płynne, jakby woda sama była w ruchu, odzwierciedlając eteryczne piękno wieczoru. Odmiany zieleni i niebieskiego harmonijnie się mieszają, tworząc teksturowaną powierzchnię, która zaprasza widzów do zanurzenia się w jej głębokościach. Łagodne, nakropione światło podkreśla scenę, podczas gdy odcienie żółci i koralu prześwitują, przypominając o łagodnym zachodzie słońca. Brak sztywnych form zaciera granice między wodą a niebem; sprawia wrażenie, że widz zerkają do sennego świata, w którym rzeczywistość i wyobraźnia przeplatają się.