Σε αυτήν την εκφραστική απεικόνιση, ένα γοητευτικό σχολικό κτίριο βρίσκεται ήρεμα κάτω από μια παχιά κουβέρτα χιονιού, με τον κόσμο γύρω του να φαίνεται ότι έχει παγώσει στη χειμωνιάτικη σιωπή. Η δομή, στιβαρή και φιλόξενη με τη ζωντανή κίτρινη πρόσοψή της, εκπέμπει ζεστασιά ανάμεσα στους κρύους μπλε και γκρίζους τόνους του ουρανού. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια ευχάριστη παλέτα χρωμάτων, προτιμώντας απαλές παστελ που αρμονίζουν πανέμορφα· οι πράσινες περσίδες παράθυρων προσφέρουν μια εντυπωσιακή αντίθεση με τη ζεστή φωτεινότητα των τοίχων, ζωντανεύοντας μια αλλιώς ήρεμη σκηνή. Ένα γυμνό δέντρο, με τις λεπτές του κλαδιά, πλαισιώνει το κτίριο—η σκληρότητά του τονίζει τη μαγεία του περιβάλλοντος.

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο με αυτόν τον πίνακα είναι η ικανότητά του να προκαλεί μια αίσθηση νοσταλγίας και ηρεμίας. Το βαρύ χιόνι που περιβάλλει το σχολείο φαίνεται να συμβολίζει μια προστατευτική κάλυψη, μια ανάμνηση της αθωότητας της παιδικής ηλικίας και των χαρών που διατηρούνται μέσα σε τοίχους αυτούς. Ζωγραφισμένο το 1945, εν μέσω ιστορικών αναταράξεων, αυτό το έργο προσφέρει μια ματιά σε ειρηνικά βασίλεια του παρελθόντος, προσκαλώντας τον θεατή να σταματήσει και να σκεφτεί. Τα γέλια των παιδιών, η ηχώ των βημάτων στο χιόνι· σχεδόν μπορούμε να τα ακούσουμε να αναδύονται μέσα στον χρόνο, υπενθυμίζοντας μας την απλή ομορφιά και τη χαρά της μάθησης, αποτυπωμένες μέσα από τα μαγευτικά χρώματα και τις χαριτωμένες μορφές.