De scène ontvouwt zich met een voelbaar gevoel van frisheid, alsof men net naar buiten is gestapt na een reinigende regen. De weg glinstert en weerspiegelt de bewolkte lucht, en de gebouwen aan de zijkant lijken verzacht door het vocht. De behendige penseelstreken van de kunstenaar vangen het spel van licht en schaduw op de natte oppervlakken, waardoor een gevoel van diepte en sfeer ontstaat. De lucht domineert, een uitgestrekte ruimte van lichtende wolken die over het doek golven, met een vleugje blauw dat tevoorschijn komt.

De compositie is zorgvuldig in evenwicht, met de weg die het oog naar de verte leidt, en de gebouwen en bomen die een visueel contrapunt vormen voor de lucht. Een zachtmoedige, bijna melancholische stemming doordringt de scène, opgeroepen door het gedempte kleurenpalet en de stilte van de lucht. Het is een gevangen moment, een stille observatie van het alledaagse, maar verheven door het scherpe oog en de expressieve techniek van de kunstenaar. De schoorsteen in de verte suggereert het industriële tijdperk, maar de focus blijft op de rust na de regen.