Scena rozwija się z łagodną, melancholijną gracją; paryski plac, oddany delikatnymi liniami, skąpany jest w miękkiej zasłonie deszczu. Artysta mistrzowsko uchwycił atmosferę, wilgoć wyczuwalna jest w blasku bruku i zamazanych kształtach postaci pod parasolami. Powóz konny, relikt minionej epoki, dzieli przestrzeń z wczesnym samochodem, sugerując zmieniające się czasy. Kompozycja przyciąga wzrok do centrum, gdzie rodzina tuli się do siebie, ich sylwetki zmiękczone deszczem, tworząc poczucie intymności pośród wspaniałości otoczenia. Dzieło szepcze o czasie, miejscu, chwili - cichej obserwacji ludzkiego doświadczenia, splecionego z elegancją miasta.