Sahne, nazik ve melankolik bir zarafetle açılıyor; narin çizgilerle tasvir edilen bir Paris meydanı, yağmurun yumuşak örtüsüyle yıkanıyor. Sanatçı atmosferi ustalıkla yakalamış, kaldırım taşlarının parıltısında ve şemsiyelerin altındaki figürlerin bulanık formlarında hissedilir bir nem var. Geçmiş bir dönemin kalıntısı olan at arabası, değişen zamanlara işaret eden erken bir otomobille alanı paylaşıyor. Kompozisyon, gözü merkeze çeker; burada bir aile bir araya gelerek yağmurla yumuşayan figürleriyle, çevrenin ihtişamı arasında bir yakınlık hissi yaratır. Eser, bir zamanı, bir yeri, bir anı fısıldıyor; insan deneyiminin, şehrin zarafetiyle iç içe geçmiş sessiz bir gözlemi.