Η σκηνή εκτυλίσσεται με μια απαλή, μελαγχολική χάρη. Μια πλατεία του Παρισιού, αποδοσμένη με λεπτές γραμμές, λούζεται στο απαλό πέπλο της βροχής. Ο καλλιτέχνης έχει συλλάβει αριστοτεχνικά την ατμόσφαιρα, η υγρασία είναι αισθητή στη λάμψη των βοτσαλωτών και στα θολά σχήματα των φιγούρων κάτω από τις ομπρέλες. Ένα άμαξα, λείψανο μιας περασμένης εποχής, μοιράζεται τον χώρο με ένα πρώιμο αυτοκίνητο, υπονοώντας τους καιρούς που αλλάζουν. Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα στο κέντρο, όπου μια οικογένεια κουρνιάζει μαζί, τα σχήματά τους μαλακώνονται από τη βροχή, δημιουργώντας μια αίσθηση οικειότητας ανάμεσα στο μεγαλείο του σκηνικού. Το έργο τέχνης ψιθυρίζει για μια εποχή, ένα μέρος, μια στιγμή — μια ήσυχη παρατήρηση της ανθρώπινης εμπειρίας, συνυφασμένη με την κομψότητα της πόλης.