Το έργο τέχνης με ελκύει με την έντονη αντίθεσή του. Μια μεγάλη αψίδα πλαισιώνει ένα πολυσύχναστο αστικό τοπίο. Η επιδέξια χρήση των γραμμών από τον καλλιτέχνη ζωντανεύει τη σκηνή, με δομημένες πινελιές που καθορίζουν την αρχιτεκτονική των κτιρίων. Είναι σαν η ίδια η πόλη να είναι χαραγμένη στο χαρτί, μια απόδειξη της σχολαστικής προσοχής του καλλιτέχνη στη λεπτομέρεια.

Η σύνθεση είναι ενδιαφέρουσα. Η αψίδα λειτουργεί ως πύλη, τραβώντας το βλέμμα του θεατή στο αστικό τοπίο. Τα πανύψηλα κτίρια, που φτάνουν στον ουρανό, προκαλούν μια αίσθηση μεγαλείου και την ενέργεια μιας ακμάζουσας μητρόπολης. Η σιωπηλή παλέτα, κυρίως μαύρο και άσπρο, συμβάλλει σε μια διαχρονική ποιότητα, μια φωτογραφία μιας περασμένης εποχής.

Σχεδόν ακούει κανείς το μακρινό βουητό των αυτοκινήτων και τη φλυαρία των ανθρώπων, καθώς ο καλλιτέχνης αποτυπώνει μια στιγμή στον χρόνο, ένα ιστορικό πλαίσιο όπου η αρχιτεκτονική και το αστικό τοπίο είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του έργου τέχνης. Ο συναισθηματικός αντίκτυπος είναι νοσταλγία. μια απαλή υπενθύμιση για το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος και πώς η τέχνη μπορεί να διατηρήσει τη μνήμη του.