Το έργο τέχνης αποτυπώνει την αιθέρια ομορφιά ενός βενετσιάνικου ηλιοβασιλέματος. Ο ουρανός φλέγεται με φλογερά πορτοκαλί και κίτρινα χρώματα, μεταβαίνοντας λεπτά σε πιο δροσερά μπλε και μωβ. Η σύνθεση τονίζει ένα οριζόντιο επίπεδο, κυριαρχούμενο από το νερό που αντανακλά τον λαμπερό ουρανό από πάνω και τη σιλουέτα της πόλης. Τα κτίρια αποδίδονται με μαλακές άκρες, αναμειγνύονται με την ατμόσφαιρα, αλλά οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες εξακολουθούν να προσφέρουν μια αίσθηση τόπου. Η λεπτή συμπερίληψη ενός μισοφέγγαρου στον ουρανό προσθέτει μια ποιητική πινελιά σε αυτή την ήρεμη και απόλυτα ρομαντική σκηνή.

Από τα βάθη του νερού, μια γόνδολα επιπλέει απαλά στη σκηνή. Δύο φιγούρες είναι αόριστα σε σιλουέτα μέσα σε αυτήν, προσθέτοντας ένα ανθρώπινο στοιχείο στο τεράστιο τοπίο. Οι ίδιες οι πινελιές προκαλούν μια αίσθηση κίνησης και ατμόσφαιρας. Ο καλλιτέχνης έχει δημιουργήσει μια ονειρική ποιότητα, όπου οι λεπτομέρειες μαλακώνουν από το φως και την έκταση του θέματος. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι γαλήνη και δέος, μια τέλεια απεικόνιση της πόλης στο σούρουπο και μια όμορφη στιγμή που αποτυπώνεται στον χρόνο.