Dzieło uchwyca eteryczne piękno weneckiego zachodu słońca; niebo płonie ognistymi pomarańczami i żółciami, subtelnie przechodząc w chłodniejsze błękity i fiolety. Kompozycja podkreśla płaszczyznę horyzontalną, zdominowaną przez wodę odbijającą lśniące niebo nad nią i sylwetkę miasta. Budynki oddane są miękkimi krawędziami, wtapiającymi się w atmosferę, jednak szczegóły architektoniczne wciąż dają poczucie miejsca. Subtelne włączenie półksiężyca na niebie dodaje poetyckiego akcentu do tej spokojnej i całkowicie romantycznej scenerii.

Z głębin wody gondola płynie delikatnie po scenie; dwie postacie są słabo zarysowane wewnątrz, dodając ludzki element do rozległego krajobrazu. Same pociągnięcia pędzla przywołują poczucie ruchu i atmosfery; artysta stworzył jakość marzeń sennych, gdzie detale są zmiękczone przez światło i rozległość tematu. Ogólny efekt to spokój i podziw, idealne przedstawienie miasta o zmierzchu i piękna chwila uchwycona w czasie.