Ο πίνακας με μεταφέρει σε ένα γαλήνιο σκηνικό δίπλα σε ποτάμι στη Μαρτινίκα. Ο αέρας φαίνεται βαρύς από την υγρασία. Μια σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μου, όπου δύο φιγούρες, ίσως ντόπιοι, συνομιλούν περιστασιακά κοντά σε ένα γαλήνιο σώμα νερού. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια απαλή, σιωπηλή παλέτα, με τους κυρίαρχους τόνους του μπλε και του πράσινου να δημιουργούν μια αίσθηση γαλήνης. Το στικτό φως που φιλτράρεται μέσα από τα δέντρα προσθέτει βάθος και το πινέλο υποδηλώνει φυσική ρευστότητα. Η σκηνή συλλαμβάνει μια στιγμή απλής ύπαρξης, μια παύση στον χρόνο.