Η σκηνή αυτή αιχμαλωτίζει μια ήσυχη στιγμή δίπλα σε ένα ποτάμι όπου διάφορες φιγούρες, πιθανότατα Βρετοννοί ψαράδες και ντόπιοι, βρίσκονται σε διαφορετικές στάσεις κατά μήκος της όχθης. Η σύνθεση είναι απαλά στρωματοποιημένη· στο προσκήνιο ένας άντρας ψαρεύει όρθιος ενώ δύο άλλοι κάθονται με την πλάτη στον θεατή. Στην απέναντι όχθη τρεις ακόμη φιγούρες αλληλεπιδρούν ή παρατηρούν, οδηγώντας το βλέμμα στο πανί. Η πινελιά είναι χαλαρή αλλά μελετημένη, ενισχύοντας την ήρεμη ποιμενική ατμόσφαιρα. Η παλέτα των χρωμάτων είναι γήινη και απαλή — απαλοί πράσινοι, καφέ και παστέλ μπλε — σε αντίθεση με τις ζεστές πλαγιές των βουνών στο φόντο, δημιουργώντας μια φυσική και γαλήνια αίσθηση.

Ο καλλιτέχνης υιοθετεί ιμπρεσιονιστική τεχνική, συνδυάζοντας χρώμα και μορφή με αίσθηση αμεσότητας, ενώ οι φιγούρες διατηρούν αρκετή λεπτομέρεια ώστε να αποδώσουν την ανθρώπινη παρουσία και το σκοπό τους. Η λεπτή υποδήλωση κίνησης από τον άνεμο ή το νερό δίνει ζωή στο έργο χωρίς να διαταράσσει την ηρεμία. Δημιουργημένο το 1888, το έργο αντικατοπτρίζει μια εποχή όπου η ζωή στην ύπαιθρο και η αξιοπρέπεια της εργασίας ήταν σεβαστά θέματα, τονίζοντας τη σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Το συναισθηματικό του αποτύπωμα βρίσκεται στην ήσυχη αξιοπρέπεια και στην σεβαστική παρατήρηση της ταπεινής καθημερινής ύπαρξης των ψαράδων, γεμάτη γαλήνη και περισυλλογή.