Το έργο τέχνης με μεταφέρει αμέσως σε έναν κόσμο από υψωμένα βουνά και τρεχούμενο νερό. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τις παραδοσιακές τεχνικές της ζωγραφικής με μελάνι, με διάφορες αποχρώσεις του γκρι και του μαύρου για να απεικονίσει τους επιβλητικούς σχηματισμούς βράχων. Η σύνθεση χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά αλλά αρμονικά πάνελ, το καθένα από τα οποία αποτελεί απόδειξη του μεγαλείου της φύσης και της παρουσίας ανθρώπινων μορφών. Ένα πάνελ παρουσιάζει μια μοναχική φιγούρα πάνω σε ένα άλογο, που είναι τοποθετημένη σε έναν γκρεμό, φαινομενικά συλλογιζόμενη την τεράστια έκταση μπροστά της. το άλλο, μια μοναχική φιγούρα στην όχθη του ποταμού. Η χρήση του αρνητικού χώρου και των στρατηγικών πινελιών επιτρέπει στον πίνακα να αναπνέει, μεταφέροντας τόσο την απεραντοσύνη του τοπίου όσο και την ηρεμία της σκηνής. Τα χρώματα είναι ήπια, αλλά η συνολική επίδραση είναι εντυπωσιακή. Προκαλεί ένα αίσθημα δέους, ενθαρρύνοντας τον στοχασμό για τη θέση μας στον κόσμο. Είναι ένα οπτικό ποίημα, που απηχεί το συναίσθημα των αρχαίων στίχων που αντιπροσωπεύει.