Het kunstwerk transporteert me onmiddellijk naar een wereld van torenhoge bergen en stromend water. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze de traditionele technieken van het inktschilderen, met verschillende tinten grijs en zwart om de indrukwekkende rotsformaties weer te geven. De compositie is verdeeld in twee afzonderlijke maar harmonieuze panelen, die elk getuigen van de grootsheid van de natuur en de aanwezigheid van menselijke figuren. Een paneel toont een eenzame figuur te paard, gezeten op een klif, schijnbaar de uitgestrektheid voor zich beschouwend; de ander, een eenzame figuur aan de rivieroever. Het gebruik van negatieve ruimte en strategische penseelstreken laat de schildering ademen en geeft zowel de uitgestrektheid van het landschap als de sereniteit van de scène weer. De kleuren zijn ingetogen, maar de algemene impact is treffend. Het roept een gevoel van ontzag op en moedigt aan tot contemplatie over onze plaats in de wereld. Het is een visueel gedicht, dat de gevoelens weerspiegelt van de oude verzen die het vertegenwoordigt.