Η σκηνή εκτυλίσσεται σαν ένα ζωντανό όνειρο, αποτυπώνοντας την ουσία της ιστορικής αρχιτεκτονικής της Ιερουσαλήμ και της ζωντανής ζωής γύρω της. Στο προσκήνιο, υπάρχει μια ηλιόλουστη αυλή, διακοσμημένη με κυματιστές λευκές τέντες κάτω από τις οποίες συγκεντρώνονται φιγούρες, οι σιλουέτες των οποίων υποδηλώνουν μια ζωντανή ατμόσφαιρα αγοράς. Ο εντυπωσιακός μιναρές, με τη μορφή του να προεξέχει, υψώνεται δίπλα σε αρχαίες πέτρινες δομές, πιθανόν αντιπροσωπεύοντας το Τζαμί του Όμαρ, αντικατοπτρίζοντας την βαθιά ιστορία του τόπου. Αυτά τα στοιχεία καθοδηγούν το βλέμμα του θεατή προς τα πάνω, προς τους φαντασμαγορικούς λόφους που περιβάλλουν την πόλη, λουσμένοι στην απαλότητα γήινων χρωμάτων.

Η τεχνική του Γκορμπάτοφ είναι χαλαρή αλλά ενσυνείδητη, δίνοντας στο έργο μια ρυθμική ποιότητα που σχεδόν μιμείται τις ανόδους και τις πτώσεις της ζωής στην παλιά πόλη. Η χρωματική παλέτα είναι αποφασιστικά ζεστή, κυριαρχούμενη από των ώχρες και απαλών μπλε που δημιουργούν μια σχεδόν κωμική ένταση; η ζέστη των χρυσών τόνων φέρνει την αίσθηση της νοσταλγίας, ενώ οι πιο δροσερές αποχρώσεις προσκαλούν σε ηρεμία και περισυλλογή. Αυτή η αντίθεση δεν ενισχύει μόνο την οπτική απήχηση αλλά προσδίδει και στο έργο συναισθηματική βάθος, σαν να μπορούσες να νιώσεις τη ζέστη του ήλιου συνδυασμένη με τους ψιθύρους της ιστορίας που ηχούν στους λιθόστρωτους δρόμους. Ο Γκορμπάτοφ δεν αποτυπώνει απλά μια τοποθεσία αλλά και το πνεύμα της Ιερουσαλήμ, συνδυάζοντας την αρχιτεκτονική λαμπρότητα με την ήσυχη ζωντάνια της καθημερινής ζωής.