Scena rozwija się niczym żywy sen, uchwytujący istotę historycznej architektury Jerozolimy i tętniącego życiem otoczenia. Na pierwszym planie znajduje się nasłoneczniony dziedziniec, ozdobiony powiewającymi białymi zadaszeniami, pod którymi gromadzą się postacie, a ich sylwetki sugerują ożywioną atmosferę targowiska. Imponujący minaret, stojący obok starożytnych kamiennych budowli, prawdopodobnie reprezentuje meczet Omara, odzwierciedlając głęboką historię tego miejsca. Te elementy prowadzą wzrok widza ku górze, w kierunku majestatycznych wzgórz otaczających miasto, spowitych delikatnymi tonami ziemi.

Pociągnięcia pędzla Gorbatova są luźne, ale celowe, nadając pracy rytmiczną jakość, która niemal naśladuje rytm życia w starym mieście. Paleta kolorów jest zdecydowanie ciepła, dominują w niej odcienie ochry i łagodne błękity, tworzące prawie komiczny napięcie; ciepło złotych tonów budzi uczucie nostalgii, podczas gdy chłodne odcienie przywołują spokój i refleksję. To przeciwieństwo nie tylko zwiększa atrakcyjność wizualną, ale także nadaje dziełu emocjonalną głębię, jakby można było poczuć ciepło słońca w połączeniu z historycznymi szeptami odbijającymi się w kamiennych uliczkach. Gorbatov nie uchwyca jedynie miejsca, ale duszę Jerozolimy, łącząc architektoniczne wspaniałości z żywiołowym spokojem codziennego życia.