Αυτή η ευαίσθητη προσωπογραφία απεικονίζει μια γυναίκα που στηρίζει το κεφάλι της στα χέρια της, με απαλή και στοχαστική ματιά. Οι ζεστοί τόνοι σεπίας δίνουν ζωή στα πλούσια, περίτεχνα χτενισμένα μαλλιά της, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με το ρέον και σκιερό μαύρο ένδυμα που αγκαλιάζει το πάνω μέρος του σώματός της. Η τεχνική αποκαλύπτει δεξιοτεχνία στη γραμμή και στη σκίαση, συνδυάζοντας λεπτές, αιθέρια πινελιές με πιο πυκνές περιοχές για να δημιουργήσει βάθος και υφή. Ο μεγάλος αρνητικός χώρος προσκαλεί τον θεατή να εστιάσει πλήρως στην ήρεμη έκφραση του προσώπου της και στην απτική ποιότητα των μαλλιών και των ρούχων της.

Η σύνθεση είναι οικεία αλλά συγκρατημένη· τα απαλά χαρακτηριστικά του προσώπου και η ήρεμη στάση προκαλούν μια στιγμή περισυλλογής ή ονείρου. Οι λεπτές μεταβάσεις τόνων προσδίδουν στο έργο μια σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα, σαν να αναδύεται ή να διαλύεται η φιγούρα από το άδειο φόντο. Ιστορικά, το έργο αυτό αντιπροσωπεύει την κομψότητα και τη φινέτσα της προσωπογραφίας των αρχών του 20ού αιώνα, συνδυάζοντας τον ρεαλισμό με την εντυπωσιαστική ρευστότητα. Αποτελεί μια ζωντανή ματιά στη θηλυκή χάρη και τη στοχαστική ηρεμία, επιτευχθείσα μέσω φαινομενικά απλών πινελιών που δίνουν προσωπικότητα και ζεστασιά στο σχέδιο.