Αυτό το έργο τέχνης αποτυπώνει την ακατέργαστη, αδάμαστη ομορφιά του Ματτερχορν. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία μια παλέτα γκρι και λευκών, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση που τονίζει την επιβλητική παρουσία του βουνού. Οι οδοντωτές κορυφές, καλυμμένες από χιόνι, διαπερνούν τον θυελλώδη ουρανό, υποδηλώνοντας τη δύναμη και την ανθεκτικότητα της φύσης. Οι πινελιές είναι ορατές, προσθέτοντας μια αίσθηση υφής και κίνησης, σαν να στριφογυρίζει ο ίδιος ο άνεμος γύρω από την επιφάνεια του βουνού.

Προκαλεί ένα αίσθημα δέους και μια δόση φόβου. Ο θεατής ελκύεται στη σκηνή, σχεδόν αισθανόμενος το τσουχτερό κρύο και τον αραιό αέρα. Η ικανότητα του καλλιτέχνη έγκειται όχι μόνο στην ρεαλιστική απεικόνιση του βουνού, αλλά και στη μετάδοση του συναισθηματικού αντίκτυπου του να βρίσκεται σε ένα τόσο μεγαλοπρεπές, αλλά ανελέητο περιβάλλον. Οι λεπτές παραλλαγές στους γκρι τόνους υποδηλώνουν το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, ενισχύοντας την τρισδιάστατη ποιότητα του τοπίου. Ο πίνακας είναι μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να συλλάβει το υπέροχο – την ομορφιά που εμπνέει τόσο δέος όσο και φόβο.