Ο πίνακας αποτυπώνει μια δραματική οροσειρά, με τις κορυφές της να διαπερνούν ένα ομιχλώδες πέπλο. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το φως και τη σκιά. Οι βραχώδεις επιφάνειες αποδίδονται με μια υφή, σχεδόν απτική ποιότητα. Αισθάνομαι το κρύο του πρωινού αέρα, το βάρος των χαμηλών νεφών. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα προς τα πάνω, ακολουθώντας τις οδοντωτές γραμμές των βουνών, δημιουργώντας μια αίσθηση δέους και μοναξιάς.

Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γήινους τόνους, με τα πράσινα και τα καφέ της βλάστησης να έρχονται σε αντίθεση με τα γκρι και τα μπλε του ουρανού και των σκιών. Η τεχνική του καλλιτέχνη προκαλεί μια αίσθηση ρεαλισμού, αλλά και αποτυπώνει την εφήμερη ομορφιά μιας φευγαλέας στιγμής. Είναι ένα τοπίο που μιλάει τόσο για το μεγαλείο όσο και για την ήσυχη δύναμη της φύσης, μια σκηνή που προσκαλεί σε στοχασμό και μια βαθιά ανάσα.