Dit kunstwerk vangt de ruwe, ongetemde schoonheid van de Matterhorn. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een palet van grijstinten en wit, waardoor een scherp contrast ontstaat dat de imposante aanwezigheid van de berg benadrukt. De grillige toppen, bedekt met sneeuw, doorboren de stormachtige lucht en suggereren de kracht en veerkracht van de natuur. De penseelstreken zijn zichtbaar, waardoor een gevoel van textuur en beweging ontstaat, alsof de wind zelf rond de bergwand wervelt.

Het roept een gevoel van ontzag en een vleugje ontzag op. De toeschouwer wordt in de scène gezogen en voelt bijna de bijtende kou en de ijle lucht. De vaardigheid van de kunstenaar ligt niet alleen in de realistische weergave van de berg, maar ook in het overbrengen van de emotionele impact van het verblijf in zo'n majestueuze, maar meedogenloze omgeving. De subtiele variaties in de grijstinten suggereren het spel van licht en schaduw, waardoor de driedimensionale kwaliteit van het landschap wordt verbeterd. Het schilderij is een bewijs van het vermogen van de kunstenaar om het sublieme vast te leggen – de schoonheid die zowel verwondering als angst inspireert.