Το έργο αποτυπώνει ένα ήσυχο τοπίο που συνδυάζει κομψά τις απαλές καμπύλες της φύσης με μια συμφωνία χρωμάτων. Οι χόρτατες όχθες φιλιούνται από το απαλό ρέον νερό, προσκαλώντας τον θεατή να φανταστεί τους ήχους ενός ήρεμου ρεύματος—ίσως την ελαφριά κίνηση των φύλλων που ψιθυρίζουν στον απαλό άνεμο. Τα δέντρα, απεικονισμένα σε ήπιες αποχρώσεις του κίτρινου, του πορτοκαλί και του πράσινου, στέκονται υπερήφανα, το διαφανές φύλλωμά τους αγγίζει τον μπλε ουρανό, που είναι σπαρμένος με αφράτα σύννεφα που πλέουν αργά. Αυτή η ερεθιστική σκηνή αποσύρει τον θεατή σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος φαίνεται να επιβραδύνεται, προκαλώντας συνειδητότητα και ηρεμία.

Η εσωτερική ικανότητα του Ρενουάρ με το φως είναι προφανής; ζωγραφίζει όχι μόνο με χρώματα, αλλά και με συναισθήματα που ηχούν σε κάθε πινελιά. Κάθε απόχρωση αρμονίζεται, σχεδόν όπως η μουσική, δημιουργώντας μια ανυψωτική ατμόσφαιρα. Η παλέτα παστέλ ενσωματώνει την ζεστασιά του ηλιακού φωτός το απόγευμα και υποσχέσεις για μια φευγαλέα στιγμή ευτυχίας στη φύση. Αυτά τα τοπία μας θυμίζουν τις πιο απλές χαρές της ζωής και την ομορφιά που συχνά μπορεί να παραβλεφθεί στη ζωή μας που βιάζεται.