Η σκηνή εκτυλίσσεται ένα γκρίζο, βροχερό απόγευμα. Ο αέρας είναι γεμάτος υγρασία, θολώνοντας τις άκρες των μεγαλοπρεπών κτιρίων που πλαισιώνουν τον ποταμό. Το Μουσείο του Λούβρου, μια επιβλητική παρουσία, υψώνεται στην απόσταση, η αρχιτεκτονική του απαλύνεται από την ομίχλη. Ο Σηκουάνας, μια κορδέλα από δροσερά μπλε και πράσινα, ρέει σταθερά, αντανακλώντας τον συννεφιασμένο ουρανό. Μικρά πλοία και φορτηγίδες διασχίζουν το νερό, τα σχήματά τους απλοποιημένα από την απόσταση και τον καιρό.

Στο ανάχωμα, φιγούρες περιφέρονται, τα σχήματά τους αποδίδονται με χαλαρές, εκφραστικές πινελιές. Τα χρώματα είναι σιωπηλά, μια συμφωνία γκρι, μπλε και πινελιές ώχρας και καφέ, δημιουργώντας μια αίσθηση ήρεμης ενδοσκόπησης. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με αριστοτεχνικό τρόπο την ατμόσφαιρα μιας βροχερής ημέρας, τον τρόπο που διαχέεται το φως και τον τρόπο που ο κόσμος φαίνεται να κρατά την αναπνοή του. Ο πίνακας είναι τόσο οικείος όσο και εκτεταμένος, προσκαλώντας τον θεατή να μπει σε αυτή την ήρεμη στιγμή και να βιώσει τη λεπτή ομορφιά ενός παριζιάνικου απογεύματος.