De scène ontvouwt zich op een grijze, regenachtige middag; de lucht is doordrenkt van vocht, waardoor de randen van de grandioze gebouwen langs de rivier vervagen. Het Louvre, een majestueuze aanwezigheid, verrijst in de verte, de architectuur verzacht door de mist. De Seine, een lint van koele blauw- en groentinten, stroomt gestaag en weerspiegelt de bewolkte lucht. Kleine boten en prauwen stippelen het water, hun vormen vereenvoudigd door de afstand en het weer.

Op de kade wandelen figuren, hun vormen weergegeven met losse, expressieve penseelstreken. De kleuren zijn gedempt, een symfonie van grijstinten, blauwtinten en vleugjes oker en bruin, die een gevoel van rustige introspectie creëert. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de sfeer van een regenachtige dag vast, de manier waarop het licht diffundeert en de manier waarop de wereld lijkt stil te staan. Het schilderij is zowel intiem als uitgestrekt en nodigt de kijker uit om in dit rustige moment te stappen en de subtiele schoonheid van een Parijse middag te ervaren.