Scena rozgrywa się w szare, deszczowe popołudnie; powietrze jest nasycone wilgocią, rozmywając krawędzie wspaniałych budynków, które otaczają rzekę. Muzeum Luwru, majestatyczna obecność, wznosi się w oddali, jego architektura zmiękczona mgłą. Sekwana, wstęga chłodnych błękitów i zieleni, płynie nieustannie, odbijając zachmurzone niebo. Małe łodzie i barki punktują wodę, a ich kształty są uproszczone przez odległość i pogodę.

Na wale spacerują postacie, których formy oddane są luźnymi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Kolory są stłumione, symfonia szarości, błękitów i odcieni ochry i brązu, tworząca poczucie spokojnej introspekcji. Artysta mistrzowsko oddaje atmosferę deszczowego dnia, sposób, w jaki rozprasza się światło i sposób, w jaki świat zdaje się wstrzymywać oddech. Obraz jest jednocześnie intymny i obszerny, zapraszając widza do wejścia w ten spokojny moment i doświadczenia subtelnego piękna paryskiego popołudnia.