Obraz emanuje miękkością, niemal senną jakością, ze światłem przesiewającym się przez bujne liście; wydaje się uchwytywać ulotną chwilę w ogrodzie. Pociągnięcia pędzla artysty tworzą poczucie ruchu, jakby liście delikatnie kołysały się na wietrze. Ścieżka wijąca się w oddali zaprasza widza do wędrówki wśród kwiatów. Paleta barw jest delikatną symfonią pastelowych odcieni, z różami w różnych odcieniach różu i bieli.

Postać kobiety, ubranej na biało, dodaje scenie punkt centralny wdzięku i spokoju. Wydaje się, że jest zanurzona w pięknie ogrodu, a jej forma jest zintegrowana z naturalnym otoczeniem. Zastosowanie światła i cienia pogłębia głębię, tworząc poczucie spokoju i harmonii. Ogólny efekt to wizualny poemat, celebrujący piękno i elegancję natury.