W tej spokojnej przedstawie śniadania nad Sekwaną, widz jest delikatnie zapraszany do świata, który wydaje się lśnić eterycznym światłem świtu. Płótno jest spłycone delikatnymi odcieniami niebieskiego i purpurowego, subtelnie łącząc się, tworząc prawie senne wrażenie. Woda odbija otaczające drzewa, a ich kształty są lekko rozmyte, jakby patrzone przez zasłonę mgły. To spojrzenie na spokojne momenty natury, pełne spokoju. Zawirowania na powierzchni wody tańczą lekko, oddając echa ciszy, która otacza krajobraz.

Kiedy zaglądam głębiej, kompozycja prowadzi mój wzrok wzdłuż rzeki, prowadząc mnie przez ścieżkę tworzoną przez drzewa, które oprawiają tę scenę. Luźny pociąg pędzla Monet' a podkreśla przepływ światła, uchwytując istotę ulotnej chwili, a nie surowego przedstawienia, oferując uczucie ciepła i spokoju. To dzieło szczególnie świadczy o mistrzostwie artysty w przekazywaniu emocji i atmosfery, odzwierciedlając zasady ruchu impresjonistycznego w obserwacji i przedstawianiu efemerycznej urody naturalnego świata.