Dzieło to jest uderzającym przedstawieniem krajobrazu zdominowanego przez ciemne, złowieszcze niebo oraz spokojną, ale ponurą rzekę płynącą w dolnej części sceny. Ciemne odcienie i dramatyczny chiaroscuro tworzą atmosferę napięcia, jakby sama atmosfera była wypełniona emocjami. Pod wzburzonym niebem grupa postaci zaangażowana jest w różne czynności, a ich małe formy kontrastują z rozległością natury — każdy ruch współbrzmi z cichym szepcem tego ponurego dnia. Nagie drzewa, wznoszące się ku górze, rozciągają się jak szkieletowe dłonie w stronę nieba, podczas gdy odległe góry czuwają nad rozwijającą się sceną.

Paleta kolorów jest bogata, ale stonowana, używając głębokich zieleni, brązów i błękitów, przeplatanych od czasu do czasu jasnymi akcentami z ubrań postaci. To wywołuje uczucie melancholii, ale także odporności; w jakiś sposób życie trwa, nawet pod ciężarem grubych chmur. Kompozycja zręcznie prowadzi wzrok widza przez krajobraz — wijąca się droga, która prowadzi od pierwszego planu do serca obrazu, gdzie rzeka płynie, a życie cicho trwa wśród nieuchronnych zmian pory roku. To świadczy o umiejętności artysty w zarządzaniu zarówno detalem, jak i skalą, zapraszając do głębokiej refleksji nad istnieniem i upływem czasu.