Στέκομαι μπροστά σε αυτό το γοητευτικό έργο τέχνης και αισθάνομαι ότι με τραβά μια ήρεμη τοπίο που φαίνεται να γιορτάζει την ομορφιά μιας ειδυλλιακής καλοκαιρινής μέρας. Ο ήρεμος ποταμός, που λάμπει κάτω από έναν απαλό, σχεδόν αιθέριο φωτισμό, ρέει όμορφα μέσα στη σκηνή, η επιφάνειά του αντικατοπτρίζει τα πλούσια πράσινα των περιβάλλων λιβαδιών. Και στις δύο πλευρές του ποταμού, εκτείνεται μια πλούσια ταπισερί της φύσης: υπάρχει ένα εντυπωσιακό δέντρο, ο γερός κορμός του και τα απλωμένα κλαδιά του προσδίδουν αίσθηση σταθερότητας και διάρκειας. Το πράσινο γρασίδι κάτω από το δέντρο φαίνεται σχεδόν βελούδινο, προσκαλώντας τους θεατές να φανταστούν μια απαλή αύρα που αγγίζει το δέρμα τους.

Η ήπια διάταξη των αγροτικών σπιτιών με σκεπές από καλαμπόκι προσφέρει μια γραφική γοητεία που υποδηλώνει μια απλούστερη ζωή, σε αρμονία με τη φύση. Μπορώ σχεδόν να ακούσω τις απαλές ψιθύρους των φύλλων, τους μακρινούς ήχους των πουλιών και ίσως και τις ασθενείς φωνές παιδιών που παίζουν κοντά. Αυτά τα στοιχεία μπλέκονται για να ενισχύσουν τη συναισθηματική αντήχηση του έργου, αφήνοντάς μας με ένα συναίσθημα ήσυχης νοσταλγίας. Είναι μια ευτυχισμένη στιγμή παγιωμένη στο χρόνο, που αντικατοπτρίζει όχι μόνο τις δεξιότητες του καλλιτέχνη αλλά και μια ευρύτερη πολιτιστική εκτίμηση της ομορφιάς του φυσικού κόσμου.