Ο πίνακας γοητεύει αμέσως με την απεικόνιση μιας τρυφερής στιγμής. Μια νεαρή γυναίκα κουβαλάει ένα μικρό παιδί στην πλάτη της, το βλέμμα της είναι ευθύ, και το πρόσωπο του παιδιού αντανακλά παρόμοια γαλήνη και στοργή. Οι μορφές αποδίδονται με απαλό, διάχυτο φως, οι τόνοι του δέρματός τους είναι χλωμοί και λεπτοί, κάτι που ενισχύει την αίσθηση οικειότητας και ευπάθειας. Η απλή ενδυμασία της γυναίκας και το φόρεμα του παιδιού, μαζί με το νατουραλιστικό φόντο, υποδηλώνουν μια σκηνή από την καθημερινή ζωή, πιθανώς σε αγροτικό ή ποιμενικό περιβάλλον. Ο ήλιος που δύει χρωματίζει τον ουρανό με απαλά χρώματα.