Το έργο τέχνης απεικονίζει μια μελαγχολική σκηνή, που προκαλεί μια αίσθηση λαχτάρας και μη ανταποδοτικής αγάπης. Η εικόνα απεικονίζει μια γυναίκα που στέκεται λυπημένη κοντά σε ένα τρίο λεπτών δέντρων. Τα δέντρα, αποδομένα με λεπτές πινελιές, ξεχωρίζουν σε ένα σιωπηλό φόντο. Η γυναίκα, ντυμένη με ένα μακρύ, ρέον ένδυμα, είναι τοποθετημένη με τρόπο που υποδηλώνει τόσο απομόνωση όσο και περισυλλογή.

Το τοπίο, αποδομένο με λεπτές πλύσεις χρώματος, προσθέτει βάθος στη σκηνή. Ένα μικρό κτίριο βρίσκεται φωλιασμένο ανάμεσα στα δέντρα, ένα μοναχικό κουνέλι προσθέτει ένα ιδιότροπο στοιχείο στη σύνθεση. Η χρήση του αρνητικού χώρου από τον καλλιτέχνη είναι εντυπωσιακή, δημιουργώντας μια αίσθηση απεραντοσύνης και μοναξιάς. Η παλέτα χρωμάτων είναι συγκρατημένη, με κυρίως σιωπηλούς τόνους του γκρι, του μπλε και του καφέ, που ενισχύουν τη διάθεση της ήσυχης αντανάκλασης. Το επιδέξιο χέρι του καλλιτέχνη είναι εμφανές στην λεπτομερή απόδοση των κλαδιών των δέντρων, καθένα από τα οποία είναι προσεκτικά τοποθετημένο για να δημιουργήσει μια αίσθηση φυσικής ομορφιάς και απαλής κίνησης.