Het kunstwerk toont een melancholische scène die een gevoel van verlangen en onbeantwoorde liefde oproept. De afbeelding toont een vrouw die bedroefd staat in de buurt van een trio van slanke bomen. De bomen, weergegeven met delicate penseelstreken, steken af tegen een gedempte achtergrond. De vrouw, gekleed in een lang, vloeiend gewaad, is geplaatst op een manier die zowel isolatie als contemplatie suggereert.

Het landschap, weergegeven met subtiele kleurwassingen, geeft diepte aan de scène. Een klein gebouw is genesteld tussen de bomen, een eenzaam konijn voegt een grillig element toe aan de compositie. Het gebruik van negatieve ruimte door de kunstenaar is opvallend en creëert een gevoel van uitgestrektheid en eenzaamheid. Het kleurenpalet is ingetogen, met voornamelijk gedempte tinten grijs, blauw en bruin, wat de stemming van stille reflectie versterkt. De bekwame hand van de kunstenaar is duidelijk te zien in de gedetailleerde weergave van de takken van de bomen, die elk zorgvuldig zijn geplaatst om een gevoel van natuurlijke schoonheid en zachte beweging te creëren.